Óvinafagnaður og Ofsi
Í síðustu viku las ég bókina Óvinafagnaður, eftir Einar Kárason. Bókina kláraði ég sitjandi afturí húsbílnum pabba, akandi milli Ísafjarðar og Núps í Dýrafirði. Í bókinni er fjallað um ferðir Þórðar Kakala um Ísland í hefndarhug eftir að Kolbeinn ungi og Gissur Þorvaldsson hafa drepið föður hans og bræður í Örlygsstaðarbardaga. Þegar líður á söguna eru Þórður og hans menn, flúnir út á vestfirði og halda á skipi út fyrir Hornstrandir og lenda í einu sjóorrustunni sem háð hefur verið við strendur Íslands, úti á Húnaflóa. Það jók töluvert á mátt sögunnar að vera sjálfur á ferð þarna á vestfjörðum þegar maður las um þessar svaðilfarir. Þegar menn riðu landshorna á milli á hestum í öllum veðrum.
Óvinafagnaður og Ofsi
Vikuna á undan las ég Ofsa, sem er önnur bókin í þessari ritröð Einars. Sú saga gerist á eftir Óvinafagnaði svo ég tók þetta í öfugri röð, en nú á maður báðar sögurnar og getur rennt í gegnum þetta seinna í réttri tímaröð. Ofsi fjallar um það þegar Gissur Þorvaldsson kemur aftur frá Noregi og vill að friður komist á á Íslandi eftir áralangan ófrið við erkióvinur sína, Sturlungana. Eftir að Þórður Kakali hefur náð völdum af Kolbeini Unga eftir sjóorrustuna miklu. Báðar bækurnar ættu að vera skyldulesning, allavega Ofsi í Skagfirskum skólum. Stórskemmtilegt að lesa um þessa merku atburði sem gerðust hér fyrr á öldum. Það að þekkja til örnefna og bæjarnafna í Skagafirði auðveldar síðan ímyndunaraflinu svo um munar að sjá fyrir sér atburðina. Þegar menn ríða yfir Öxnadalsheiði, segja frá aðdraganda og sjálfri Flugumýrarbrennu. Ekki skemmir frásagnarstíll persóna Einars Kárasona, en frásögnin gerir lesturinn að meiriháttar skemmtun.
